English
Medical Services Marketing and Responsibility: Who Is Accountable for What Is Communicated?
In healthcare communication, the first question is usually:
How can we promote this service effectively?
But another question should come first:
Can this particular service be provided by this physician, in this healthcare setting, and under the conditions in which it is being presented to the public?
The distinction matters.
A professionally designed website, a Google or social media campaign, or a well-built landing page cannot alter the actual professional and regulatory framework within which a medical service is provided.
If a medical procedure is presented as a service offered at a private medical office when it is actually performed at a clinic; if a physician is presented with a title, specialty or professional capacity that does not accurately reflect their recognised credentials; or if the communication creates a different impression from what actually happens in practice, the issue is no longer simply one of advertising.
It becomes a question of accurate patient information, professional ethics and regulatory compliance.
Medical services cannot be communicated like any other product
Healthcare has a fundamental characteristic: patients do not usually possess the same scientific knowledge as the professionals providing the service.
That gives healthcare communication an additional responsibility.
The Greek Code of Medical Ethics establishes specific rules regarding the public presentation and promotion of physicians and their professional activity. Consumer protection legislation also prohibits advertising that may mislead people about the nature, characteristics, method of provision or expected outcome of a service, as well as about the qualifications or professional status of the person providing it.
In healthcare communication, therefore, it is not enough for an individual statement to be technically correct.
The overall impression created for the patient must also reflect reality.
What the physician does is not necessarily what the medical office provides
This is one of the areas where the greatest ambiguity can arise.
A physician may, because of their specialty, training and professional practice, perform particular procedures or operations.
That does not mean that all of those procedures are performed — or should be presented as being performed — within their private medical office.
There is a distinction between:
- the physician’s professional activity,
- the services actually provided at the medical office,
- and procedures carried out in a hospital, clinic or another appropriately authorised healthcare setting.
Greek legislation establishes specific operating requirements for private medical practices, polyclinics, diagnostic laboratories and other private primary healthcare providers, with Medical Associations exercising defined responsibilities in relation to their lawful operation where provided for by law.
For any website or campaign, therefore, one question is particularly important:
What does the patient understand is actually being provided at that location?
A surgeon, for example, may legitimately communicate the surgical procedures they perform.
But if the structure of a website or advertisement gives patients the impression that those procedures take place inside the physician’s private office when they are actually performed at an affiliated clinic, there is a communication problem even if the procedure itself is entirely lawful.
The issue is the inaccurate representation of where and how the service is provided.
What if the procedure is not obviously associated with the physician’s specialty?
This requires particular care.
It would be neither legally safe nor medically accurate to suggest that every medical procedure which does not correspond directly to the name of a recognised specialty is automatically prohibited.
The issue is more complex.
Depending on the particular case, relevant factors may include:
- the physician’s recognised specialty,
- their scientific competence,
- any additional recognised or certified training,
- the rules governing the specific medical procedure,
- and the healthcare setting in which that procedure may be performed.
The situation is different, however, when communication leads patients to believe that a physician holds a recognised specialty, qualification or professional status that they do not in fact hold.
In healthcare, a professional title is not simply a branding element.
It is information that may influence a patient’s decision.
So who is responsible?
There is no single-word answer.
It is not simply:
“the physician”
or:
“the communications agency.”
Different parties have different responsibilities.
The physician and the healthcare provider
The physician is responsible for their medical practice, the professional capacity in which they present themselves and compliance with the rules governing the medical profession.
The healthcare provider or facility must likewise operate within its lawful framework and provide services in accordance with the conditions applicable to that setting.
Outsourcing communication does not transfer these responsibilities to the healthcare communications agency.
In other words:
“the agency wrote it” is not, by itself, an adequate response if the service itself — or the way it is being presented — does not correspond to reality.
What, then, is the agency’s responsibility?
This is equally important.
A healthcare communications agency specialising in the promotion and communication of medical services is not the authority that determines whether a physician is legally entitled to perform a particular medical procedure.
It is not a Medical Association.
It is not the Ministry of Health.
It is not a regulatory authority.
Its role is to develop and implement communication that presents a medical service accurately, responsibly and consistently with the framework in which that service is actually provided.
That means its role cannot be reduced to simply publishing whatever information it receives from a client.
If, for example:
- a specialty is presented differently from the physician’s official professional title;
- a procedure is presented as being available at the medical office although it is actually performed elsewhere;
- equipment or facilities are advertised as being available at a location where they do not exist;
- a qualification or professional status is presented without adequate substantiation;
- or claims of therapeutic superiority are made without sufficient support,
then the appropriate professional response is not:
“the client asked us to say it.”
It is:
“we need to verify this before we communicate it.”
A healthcare communications agency is not a legal or regulatory authority
There is an important balance to maintain.
A healthcare communications agency should not assume responsibilities for which it has neither institutional authority nor specialist competence.
It cannot independently determine whether a particular medical procedure is legally permissible.
It can, however, identify when something requires clarification before it becomes part of a public communication campaign.
In such cases, the appropriate process is straightforward:
- the physician confirms the professional and scientific basis of the service;
- the healthcare provider confirms the setting and conditions under which it is provided;
- and where genuine regulatory uncertainty exists, guidance should be sought from the competent Medical Association, relevant authority or specialised legal adviser.
The agency does not make the regulatory decision.
But it should not communicate as an established fact something that has not been adequately clarified.
What is the role of the Medical Association or the Ministry?
Regulatory and professional bodies have a different role.
The Panhellenic Medical Association and local Medical Associations have defined responsibilities relating, depending on the issue, to the practice of medicine, recognised medical specialties, professional ethics and the lawful operation of certain private healthcare providers.
The Ministry of Health establishes and supervises significant parts of the regulatory framework.
This does not mean that every advertisement for medical services requires prior approval from a public authority.
Nor does the existence of regulatory oversight relieve physicians, healthcare providers or communications agencies of their own professional responsibilities.
Regulatory supervision is one level.
Professional prevention is another.
An external adviser cannot make a service compliant through wording alone
Legal, medical or regulatory advice can be particularly valuable where uncertainty exists.
Specialist advice can clarify the applicable framework and help prevent mistakes.
But it does not change one fundamental principle:
compliance must exist in the actual provision of the medical service, not only in the language used to promote it.
Finding a more carefully worded sentence cannot resolve a discrepancy between what is communicated and what is actually provided.
Six questions before publication
At DOCTCOMM, we believe that before a medical service is promoted, six basic questions should be clearly answered:
- Who provides the service?
- In what precise professional capacity?
- Where is it actually provided?
- Can it be provided in that particular healthcare setting and under those conditions?
- Does the communication accurately reflect that reality?
- Could a patient reasonably understand something different from what actually happens?
If one of these questions cannot be answered clearly, the solution is not a more creative headline or a more persuasive campaign.
The underlying facts need to be clarified first.
The real question is not who will be responsible afterwards
The discussion often begins with:
“If somebody files a complaint, who is responsible?”
For a healthcare communications agency professionally engaged in the promotion and communication of medical services, however, there is a more useful question:
“Do we have all the information required to ensure that what we communicate is accurate?”
The physician understands the medical procedure and the framework of their professional practice.
The healthcare provider understands its operating framework and infrastructure.
A legal or regulatory adviser can interpret the applicable rules.
The healthcare communications agency understands something different, but equally important:
what the patient is likely to understand from what they see, read and hear.
Responsible healthcare communication exists where these different responsibilities meet.
Before publication.
Not after a complaint.
Because regulatory compliance does not work against the effective promotion of medical services.
It is one of the foundations of its credibility.
This article is intended for general informational purposes and discusses healthcare communication within the relevant Greek professional and regulatory framework. It does not constitute legal advice. The legality of a specific medical procedure, professional activity, healthcare facility or advertising practice must be assessed on a case-by-case basis according to the relevant facts and the regulatory framework in force.
Ελληνικά
Προώθηση ιατρικών υπηρεσιών και ευθύνη: Ποιος ευθύνεται για όσα επικοινωνούνται;
Στην επικοινωνία υπηρεσιών υγείας, το πρώτο ερώτημα είναι συνήθως:
Πώς μπορούμε να προβάλουμε αποτελεσματικά αυτή την υπηρεσία;
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που πρέπει να προηγείται:
Μπορεί η συγκεκριμένη υπηρεσία να παρέχεται από τον συγκεκριμένο ιατρό, στον συγκεκριμένο χώρο και υπό τις προϋποθέσεις με τις οποίες παρουσιάζεται στο κοινό;
Η διάκριση είναι ουσιαστική.
Μια επαγγελματικά σχεδιασμένη ιστοσελίδα, μια καμπάνια στη Google ή στα social media ή ένα καλοδουλεμένο landing page δεν μπορούν να μεταβάλουν το πραγματικό επαγγελματικό και κανονιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο παρέχεται μια ιατρική υπηρεσία.
Αν μια ιατρική πράξη παρουσιάζεται ως υπηρεσία που παρέχεται σε ιδιωτικό ιατρείο ενώ στην πραγματικότητα πρέπει να πραγματοποιείται σε κλινική, αν αποδίδεται σε έναν ιατρό τίτλος, ειδικότητα ή επαγγελματική ιδιότητα που δεν ανταποκρίνεται στα αναγνωρισμένα προσόντα του από τον νόμο ή αν η επικοινωνία δημιουργεί διαφορετική εντύπωση από ό,τι πραγματικά ισχύει, τότε το ζήτημα παύει να είναι μόνο διαφημιστικό.
Αφορά πλέον την ορθή ενημέρωση του ασθενούς, την επαγγελματική δεοντολογία και την κανονιστική συμμόρφωση.
Οι ιατρικές υπηρεσίες δεν επικοινωνούνται όπως οποιοδήποτε άλλο προϊόν
Η υγεία έχει μια βασική ιδιαιτερότητα: ο ασθενής συνήθως δεν διαθέτει την ίδια επιστημονική γνώση με τον επαγγελματία που παρέχει την υπηρεσία.
Αυτό συνεπάγεται αυξημένη ευθύνη στην επικοινωνία.
Ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας θέτει συγκεκριμένους κανόνες για τη δημόσια παρουσίαση και προβολή των ιατρών και της επαγγελματικής τους δραστηριότητας. Παράλληλα, η νομοθεσία για την προστασία του καταναλωτή απαγορεύει τη διαφήμιση που μπορεί να παραπλανήσει ως προς τη φύση, τα χαρακτηριστικά, τον τρόπο παροχής ή το αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας υπηρεσίας, αλλά και ως προς τα προσόντα ή την επαγγελματική ιδιότητα εκείνου που την παρέχει.
Στην επικοινωνία υπηρεσιών υγείας, επομένως, δεν αρκεί μια μεμονωμένη πληροφορία να είναι τυπικά σωστή.
Πρέπει και η συνολική εικόνα που σχηματίζει ο ασθενής να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Άλλο η επαγγελματική δραστηριότητα του ιατρού και άλλο οι υπηρεσίες που παρέχονται στο ιατρείο
Εδώ συναντάμε μία από τις συχνότερες πηγές σύγχυσης.
Ένας ιατρός μπορεί, λόγω της ειδικότητας, της εκπαίδευσης και της επαγγελματικής του δραστηριότητας, να πραγματοποιεί συγκεκριμένες ιατρικές πράξεις ή επεμβάσεις.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλες αυτές οι πράξεις πραγματοποιούνται — ή μπορούν να παρουσιάζονται ότι πραγματοποιούνται — στο ιδιωτικό του ιατρείο.
Χρειάζεται να διακρίνουμε:
- την επαγγελματική δραστηριότητα του ιατρού,
- τις υπηρεσίες που πράγματι παρέχονται στον χώρο του ιατρείου,
- και τις πράξεις ή επεμβάσεις που πραγματοποιούνται σε νοσοκομείο, κλινική ή άλλη κατάλληλη δομή υγείας.
Η ελληνική νομοθεσία προβλέπει συγκεκριμένες προϋποθέσεις λειτουργίας για τα ιδιωτικά ιατρεία, τα πολυϊατρεία, τα διαγνωστικά εργαστήρια και άλλους ιδιωτικούς φορείς Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, ενώ οι Ιατρικοί Σύλλογοι έχουν, όπου αυτό προβλέπεται από το θεσμικό πλαίσιο, συγκεκριμένες αρμοδιότητες ως προς τη νόμιμη λειτουργία τους.
Γι’ αυτό, σε κάθε ιστοσελίδα ή διαφημιστική καμπάνια, υπάρχει ένα κρίσιμο ερώτημα:
Τι καταλαβαίνει τελικά ο ασθενής ότι παρέχεται στον συγκεκριμένο χώρο;
Ένας χειρουργός, για παράδειγμα, μπορεί απολύτως θεμιτά να ενημερώνει για τις χειρουργικές επεμβάσεις που πραγματοποιεί.
Αν όμως η δομή της ιστοσελίδας ή μιας διαφήμισης δημιουργεί την εντύπωση ότι οι επεμβάσεις πραγματοποιούνται στο ιδιωτικό του ιατρείο, ενώ στην πραγματικότητα γίνονται σε συνεργαζόμενη κλινική, τότε υπάρχει πρόβλημα στην επικοινωνία, ακόμη και αν η ίδια η επέμβαση είναι απολύτως νόμιμη.
Το ζήτημα είναι η ανακριβής παρουσίαση του τόπου και του τρόπου με τον οποίο παρέχεται η υπηρεσία.
Τι συμβαίνει όταν μια πράξη δεν συνδέεται εμφανώς με την ειδικότητα του ιατρού;
Εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.
Δεν θα ήταν ούτε νομικά ασφαλές ούτε επιστημονικά ακριβές να υποστηρίξει κανείς ότι κάθε ιατρική πράξη που δεν αντιστοιχεί ευθέως στην ονομασία μιας αναγνωρισμένης ειδικότητας είναι αυτομάτως απαγορευμένη.
Η αξιολόγηση είναι πιο σύνθετη.
Ανάλογα με την περίπτωση, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη:
- η αναγνωρισμένη ειδικότητα του ιατρού,
- η επιστημονική του επάρκεια,
- τυχόν πρόσθετη αναγνωρισμένη ή πιστοποιημένη εκπαίδευση,
- οι κανόνες που διέπουν τη συγκεκριμένη ιατρική πράξη,
- καθώς και ο χώρος στον οποίο αυτή μπορεί να πραγματοποιείται.
Διαφορετικό είναι, όμως, το ζήτημα όταν η επικοινωνία οδηγεί τον ασθενή να πιστεύει ότι ο ιατρός διαθέτει αναγνωρισμένη ειδικότητα, τίτλο ή επαγγελματική ιδιότητα που στην πραγματικότητα δεν κατέχει.
Στην υγεία, ένας επαγγελματικός τίτλος δεν αποτελεί απλώς στοιχείο του branding.
Είναι πληροφορία που μπορεί να επηρεάσει την επιλογή του ασθενούς.
Ποιος έχει, λοιπόν, την ευθύνη;
Δεν υπάρχει μία μονολεκτική απάντηση.
Δεν είναι απλώς:
«ο ιατρός»
ούτε:
«η εταιρεία επικοινωνίας».
Οι εμπλεκόμενοι έχουν διαφορετικές αρμοδιότητες και διαφορετικά επίπεδα ευθύνης.
Ο ιατρός και ο φορέας υγείας
Ο ιατρός έχει την ευθύνη για την άσκηση της ιατρικής του δραστηριότητας, για την επαγγελματική ιδιότητα με την οποία παρουσιάζεται και για την τήρηση των κανόνων που διέπουν το ιατρικό επάγγελμα.
Αντίστοιχα, ο φορέας ή η δομή υγείας οφείλει να λειτουργεί μέσα στο νόμιμο πλαίσιό της και να παρέχει τις υπηρεσίες που επιτρέπονται υπό τις προϋποθέσεις που τη διέπουν.
Η ανάθεση της επικοινωνίας σε εξωτερικό συνεργάτη δεν μεταφέρει αυτές τις υποχρεώσεις στην εταιρεία που έχει αναλάβει την προώθηση και την επικοινωνία των ιατρικών υπηρεσιών.
Με άλλα λόγια:
το «το έγραψε η εταιρεία που έχει αναλάβει την επικοινωνία» δεν αποτελεί από μόνο του επαρκή απάντηση όταν η υπηρεσία ή ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Ποια είναι, τότε, η ευθύνη της εταιρείας επικοινωνίας;
Το ερώτημα αυτό είναι εξίσου σημαντικό.
Μια εταιρεία που εξειδικεύεται στην προώθηση και την επικοινωνία ιατρικών υπηρεσιών δεν είναι ο αρμόδιος φορέας που αποφασίζει αν ένας ιατρός έχει το νόμιμο δικαίωμα να πραγματοποιεί μια συγκεκριμένη ιατρική πράξη.
Δεν είναι Ιατρικός Σύλλογος.
Δεν είναι το Υπουργείο Υγείας.
Δεν είναι εποπτική ή ελεγκτική αρχή.
Ο ρόλος της είναι να σχεδιάζει και να υλοποιεί την επικοινωνία μιας ιατρικής υπηρεσίας με ακρίβεια, υπευθυνότητα και σε πλήρη αντιστοιχία με το πραγματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτή παρέχεται.
Αυτό σημαίνει ότι ο ρόλος της δεν μπορεί να περιορίζεται στην απλή δημοσίευση οποιασδήποτε πληροφορίας της μεταφέρει ο πελάτης.
Αν, για παράδειγμα:
- μια ειδικότητα παρουσιάζεται διαφορετικά από τον επίσημο επαγγελματικό τίτλο του ιατρού,
- μια πράξη εμφανίζεται ως διαθέσιμη στο ιατρείο ενώ στην πραγματικότητα πραγματοποιείται αλλού,
- προβάλλεται εξοπλισμός ή υποδομή που δεν υπάρχει στον συγκεκριμένο χώρο,
- παρουσιάζεται κάποια πιστοποίηση ή επαγγελματική ιδιότητα χωρίς επαρκή τεκμηρίωση,
- ή διατυπώνονται ισχυρισμοί θεραπευτικής υπεροχής χωρίς επαρκή βάση,
τότε η ενδεδειγμένη επαγγελματική στάση δεν είναι:
«αυτό μας ζήτησε ο πελάτης να γράψουμε».
Είναι:
«αυτό χρειάζεται να επιβεβαιωθεί πριν το επικοινωνήσουμε».
Η εταιρεία επικοινωνίας δεν είναι νομική ή εποπτική αρχή
Εδώ χρειάζεται να διατηρηθεί μια σημαντική ισορροπία.
Μια εταιρεία προώθησης και επικοινωνίας ιατρικών υπηρεσιών δεν πρέπει να αναλαμβάνει αρμοδιότητες για τις οποίες δεν διαθέτει ούτε θεσμική εξουσία ούτε την απαιτούμενη επιστημονική εξειδίκευση.
Δεν μπορεί να αποφασίζει αυτοτελώς αν μια συγκεκριμένη ιατρική πράξη επιτρέπεται από το ισχύον πλαίσιο.
Μπορεί, όμως, να αναγνωρίσει ότι ένα ζήτημα χρειάζεται αποσαφήνιση πριν αποτελέσει αντικείμενο δημόσιας επικοινωνίας.
Σε μια τέτοια περίπτωση, η διαδικασία είναι σαφής:
- ο ιατρός επιβεβαιώνει την επαγγελματική και επιστημονική βάση της υπηρεσίας,
- ο φορέας υγείας επιβεβαιώνει το πλαίσιο και τις συνθήκες μέσα στις οποίες αυτή παρέχεται,
- και, όταν υπάρχει πραγματική κανονιστική αμφιβολία, ζητείται η γνώμη του αρμόδιου Ιατρικού Συλλόγου, της αρμόδιας αρχής ή εξειδικευμένου νομικού συμβούλου.
Η εταιρεία επικοινωνίας δεν είναι εκείνη που θα αποφανθεί για τη νομιμότητα της πράξης.
Οφείλει όμως να μην παρουσιάζει ως δεδομένο κάτι που δεν έχει προηγουμένως αποσαφηνιστεί επαρκώς.
Ποιος είναι ο ρόλος του Ιατρικού Συλλόγου ή του Υπουργείου;
Οι θεσμικοί και επαγγελματικοί φορείς έχουν διαφορετικό ρόλο.
Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος και οι κατά τόπους Ιατρικοί Σύλλογοι διαθέτουν συγκεκριμένες αρμοδιότητες οι οποίες, ανάλογα με το ζήτημα, αφορούν την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος, τους αναγνωρισμένους τίτλους ειδικότητας, την ιατρική δεοντολογία και τη νόμιμη λειτουργία συγκεκριμένων ιδιωτικών φορέων υγείας.
Το Υπουργείο Υγείας, από την πλευρά του, θεσπίζει και εποπτεύει σημαντικό μέρος του σχετικού κανονιστικού πλαισίου.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε διαφήμιση ιατρικών υπηρεσιών πρέπει να εγκρίνεται εκ των προτέρων από κάποια δημόσια αρχή.
Ούτε όμως η ύπαρξη θεσμικού ελέγχου απαλλάσσει τον ιατρό, τον φορέα υγείας ή την εταιρεία επικοινωνίας από τις δικές τους επαγγελματικές υποχρεώσεις.
Άλλο ο θεσμικός έλεγχος.
Και άλλο η επαγγελματική πρόληψη.
Ούτε ένας εξωτερικός σύμβουλος μπορεί να καταστήσει σύννομη μια υπηρεσία μόνο μέσω της διατύπωσής της
Η συμβολή ενός νομικού, ιατρικού ή κανονιστικού συμβούλου μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη όταν υπάρχουν αμφιβολίες.
Η εξειδικευμένη συμβουλή μπορεί να αποσαφηνίσει το εφαρμοστέο πλαίσιο και να αποτρέψει λάθη.
Δεν αλλάζει, όμως, μια βασική αρχή:
η συμμόρφωση πρέπει να αφορά την ίδια την παροχή της ιατρικής υπηρεσίας και όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο αυτή περιγράφεται επικοινωνιακά.
Μια πιο προσεκτική διατύπωση δεν μπορεί να διορθώσει μια αναντιστοιχία ανάμεσα σε αυτό που προβάλλεται και σε αυτό που πραγματικά παρέχεται.
Έξι ερωτήσεις πριν από τη δημοσίευση
Στη DOCTCOMM θεωρούμε ότι, πριν προβληθεί μια ιατρική υπηρεσία, πρέπει να μπορούν να απαντηθούν με σαφήνεια έξι βασικά ερωτήματα:
- Ποιος παρέχει την υπηρεσία;
- Με ποια ακριβώς επαγγελματική ιδιότητα;
- Πού παρέχεται στην πραγματικότητα;
- Μπορεί να παρέχεται στον συγκεκριμένο χώρο και υπό τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις;
- Η επικοινωνία αποδίδει με ακρίβεια αυτή την πραγματικότητα;
- Θα μπορούσε ένας ασθενής να καταλάβει κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά ισχύει;
Αν κάποιο από αυτά τα ερωτήματα δεν μπορεί να απαντηθεί καθαρά, η λύση δεν βρίσκεται σε έναν πιο ευρηματικό τίτλο ή σε μια πιο πειστική καμπάνια.
Πρέπει πρώτα να αποσαφηνιστούν τα πραγματικά δεδομένα.
Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι ποιος θα ευθύνεται εκ των υστέρων
Η συζήτηση συχνά ξεκινά από το:
«Αν υπάρξει καταγγελία, ποιος έχει την ευθύνη;»
Για μια εταιρεία που δραστηριοποιείται επαγγελματικά στην προώθηση και την επικοινωνία ιατρικών υπηρεσιών, υπάρχει όμως ένα πιο ουσιαστικό ερώτημα:
«Διαθέτουμε όλα τα στοιχεία που χρειάζονται ώστε αυτό που επικοινωνούμε να είναι ακριβές;»
Ο ιατρός γνωρίζει την ιατρική πράξη και το πλαίσιο της επαγγελματικής του δραστηριότητας.
Ο φορέας υγείας γνωρίζει το πλαίσιο λειτουργίας και τις υποδομές του.
Ο νομικός σύμβουλος μπορεί να ερμηνεύσει τους εφαρμοστέους κανόνες.
Η εταιρεία επικοινωνίας γνωρίζει κάτι διαφορετικό, αλλά εξίσου σημαντικό:
τι είναι πιθανό να καταλάβει ο ασθενής από όσα βλέπει, διαβάζει και ακούει.
Η υπεύθυνη επικοινωνία υπηρεσιών υγείας βρίσκεται ακριβώς στο σημείο όπου συναντώνται αυτές οι διαφορετικές ευθύνες.
Πριν από τη δημοσίευση.
Όχι μετά από μια καταγγελία.
Γιατί η κανονιστική συμμόρφωση δεν λειτουργεί ανταγωνιστικά προς την αποτελεσματική προώθηση μιας ιατρικής υπηρεσίας.
Αποτελεί μία από τις βασικές προϋποθέσεις της αξιοπιστίας της.
Το παρόν άρθρο έχει γενικό ενημερωτικό χαρακτήρα και εξετάζει ζητήματα επικοινωνίας υπηρεσιών υγείας στο πλαίσιο της σχετικής ελληνικής επαγγελματικής και κανονιστικής πραγματικότητας. Δεν αποτελεί νομική γνωμοδότηση. Η νομιμότητα συγκεκριμένης ιατρικής πράξης, επαγγελματικής δραστηριότητας, δομής υγείας ή διαφημιστικής πρακτικής πρέπει να αξιολογείται κατά περίπτωση, με βάση τα πραγματικά δεδομένα και το εκάστοτε ισχύον θεσμικό πλαίσιο.